Archief voor oktober 2012

Marokko, hoe het verder ging

We zijn inmiddels alweer vier weken in Marokko! Na Mohammedia zijn we naar Essaouira gevaren, waar de formaliteiten wederom verrassend soepel werden afgehandeld. De enige sigaretten die we tot nu toe hebben uitgedeeld waren aan vissers die midden op zee om iets te roken kwamen vragen. Voordat we het doorhadden slingerden ze als dank een enorm stinkende zwaardvis aan boord. Om onze vrienden van de Ostrea jaloers te maken met onze enorme vangst heeft Joris nog even voor het fotomomentje onze eigen vishaak door de vis z’n lip geslagen, waarna we het arme beest vanwege de stank toch maar weer overboord gezet hebben.

Essaouira is een leuk toeristisch hip(pie) stadje, waar ons zeer regelmatig spacecake werd aangeboden op de boulevard. Het was mooi om te midden van alle vissersactiviteiten te liggen, maar na een nachtje 5-dik aan het kleine steigertje waren we de stank, het lawaai en de viezigheid wel zat. Ook de swell, die in de haven stond maakte de zaak er niet comfortabeler op. Daarom vertrokken we voor de tweede nacht naar een ankerstek achter een eilandje vlakbij de kust.

De volgende en laatste stop aan de Marokkaanse kust was Agadir, zo’n 150 km zuidelijker. We hebben weer gedeeltelijk kunnen zeilen, maar ook de motor moest er regelmatig aan te pas komen. En ook hier wachtte ons een gastvrije en efficiënte incheckprocedure. Geen drugshond dit keer, maar een douanebeambte die zichzelf  ‘de neus’ noemde. Agadir heeft een moderne marina met alle faciliteiten die je je kunt wensen, inclusief zwembad met pool-bar en goede restaurants. Joris heeft samen met Pieter van Ostrea golfsurfles genomen en daarna regelmatig een plank gehuurd om het onder de knie te krijgen (is al bijna gelukt).

Wij hebben een auto gehuurd en zijn daarmee een paar dagen het hoge Atlasgebergte ingetrokken. Dit was een fantastische ervaring: prachtige natuur en aardige mensen. We zijn met onze supersonische Dacia Logan tot hoog in de bergen geweest en werden zeer gastvrij ontvangen in de riads (pensionnetjes) die we geboekt hadden. De riad van de tweede nacht had een willekeurige plek in de buurt op Google maps aangekruist bij wijze van routebeschrijving. Daar aangekomen konden we het niet vinden; tijdens het telefoongesprek met de eigenaar bleek dat we nog 6 km te voet, per ezel of terreinwagen de bergen in moesten om onze slaapplaats voor de nacht te bereiken. Toen we zeiden dat we dat niet gingen halen in de regen, werd in allerijl vervoer voor ons geregeld. Meneer Hassan kwam ons halen met z’n 4×4 auto en heeft ons de hele avond enorm in de watten gelegd. Het eten hoefden we niet te betalen en om het goed te maken, heeft hij ons de volgende dag off road via ezelpaden weer de berg afgereden. Met een zak zelfverbouwde appels werden we weer keurig bij onze auto afgeleverd, waarna we via Paradise Valley teruggereden zijn naar Agadir.

Daarna was het voor Nicole weer tijd om even in Nederland polshoogte te gaan nemen bij de familie. Joris heeft zich ondertussen vermaakt met surfen, klussen en borrelen bij de buren. Vandaag (donderdag) was onze laatste dag hier in Marokko. Joris heeft surfend afscheid genomen van Banana beach en Nicole was duidelijk niet meer gewend aan de felle zon (mooi rood is niet lelijk). We kijken terug op een geweldige tijd in dit fijne land. Morgen (vrijdag 5 oktober) vertrekken we richting de Canarische eilanden, waar we zondag het anker verwachten te laten zakken.

Tot zover deze update, de laatste foto’s vind je hier.

Liefs van ons.